Położenie

        Góry Kaczawskie to najbardziej na północ wysunięta grupa górska w całym paśmie Sudetów . Rozciągają się one z zachodu na wschód na przestrzeni ok. 40 km od doliny Bobru pomiędzy Pilchowicami a Wleniem aż po Przełęcz Domawską ( 498m) i dolinę Nysy Szalonej w okolicach Bolkowa .Północna granica gór Kaczawskich przebiega wzdłuż wyraźnego , przebiegającego prostolinijnie niedaleko stoku na wysokości ok.400m n.p.m. od Wlenia na zachodzie przez górną część Wojcieszowa po krawędź Sudetów na północ od Bolkowa .Granicę południową wyznacza również załom stoku oddzielający Góry Kaczawskie od Obniżenia Jeżowa , Kotliny Jeleniogórskiej i północnej części Kotliny Kamiennogórskiej . Pomiędzy Marciszowem a Janowicami Wielkimi przełomowy odcinek Bobru oddziela oddziela je od Rudaw Janowickich . W tak zakreślonych granicach Góry Kaczawskie zajmują powierzchnię ok. 300 km . kwadratowych .

        Góry Kaczawskie są górami niskimi . Najwyższe wzniesienie – Skopiec- osiąga wysokość 742 m n.p.m. Głęboka i szeroka dolina Kaczawy wraz z doliną Świdnej dzielą Góry Kaczawskie na dwie części. Na zachodzie wyróżnia się trzy grzbiety : Grzbiet Mały pomiędzy jeziorem Pilchowickim a Dziwiszowem (Szybowisko 561 n.p.m.), Grzbiet Poludniowy pomiędzy doliną Lipki a przelomem Bobru koło Janowic Wielkich (Skopiec – 742 m n.p.m.) oraz Grzbiet Północny roziągający się pomiędzy Wleniem a Wojcieszowem (Okole – 721 m n.p.m.). Na wschodzie natomiast wyróżnia się jedynie Grzbiet Wschodni widoczny w postaci trzech, oddzielonych od siebie rozległymi dolinami masywów: Żeleźniaka (666m n.p.m.), Lubrzy (669m n.p.m.) i Poręby (671m n.p.m.). Dalej ku wschodowi ciągnie się znacznie niższy grzbiet osiągający na północ od Bolkowa wysokość 350 – 400 m n.p.m. Wiele wzniesień Gór Kaczawskich osiąga podobną wysokość. Również na stokach zauważyć można spłaszczenia występujące w kilku poziomach wysokościowych. Stoki Gór Kaczawskich są na ogół łagodne. Jedynie zbocza wzniesień opadających do dolin Bobru i Kaczawy odznaczają się niekiedy większą stromością. Tam też obok wierzchołków wzniesień występują nieliczne, w porównaniu do Karkonoszy czy Rudaw Janowickich, skałki. Są one za to zbudowane z różnych skał – zieleńców, keratofirów i wapieni krtstalicznych.

        Góry Kaczawskie zbudowane są głównie ze skał metamorficznych pochodzących z początków ery paleozoicznej sprzed ok. 500 mln lat. Są to przede wszystkim zieleńce i fyllity występujące głównie w postaci łupków. Wśród nich wąskim pasmem ciągną się wapienie krystaliczne eksploatowane w Wojcieszowie. W ich obrębie występują liczne jaskinie bogate w nacieki i kostne szczątki zwierząt. Zieleńce można zobaczyć niekiedy w postaci przypominającej wielkie bochny. Są to tak zwane lawy pukliste, które kiedyś wylewały się na dnie morza. W masywie Żeleźniaka występują wspomniane wspomniane w szkolnych podręcznikach łupki radzimowickie – jedne z najstarszych skał w Polsce. To metamofriczne podłoże poprzecinane jest licznymi uskokami, wzdłuż których Góry Kaczawskie zostały wyniesione ponad otoczenie. W zachodniej części powstało w ich obrębie podłużne obniżenie zwane przez geologów Rowem Wlenia. Wypełnione jest ono skałami młodszymi, głównie piaskowcami, osadzonymi na dnie morza przed 70 mln lat. W epoce lodowej lądolód skandynawski dotarł do Gór Kaczawskich. Otoczył je prawie ze wszystkich stron i wdarł się dolinami głęboko w ich wnętrze. Po stopieniu lodów pozostały po nich żwiry, piaski, mułki i iły wypełniające dna dolin. Dziś możemy je oglądać w kilku żwirowniach i piaskowniach głównie w dolinie Bobru i Kaczawy.