 |
 |
| Pełnik Europejski |
SZATA ROŚLINNA GÓR KACZAWSKICH
Wojcieszów otaczają liczne, wysokie i zalesione wzgórza Gór Kaczawskich : Młynica 456 m n.p.m., Meszna 580 m n.n.pm, Połom 667 m n.p.m., Miłek 566 m n.p.m. i Chmielarz 580 m n.p.m. Najbardziej interesujące są dwie z nich : Połom i Miłek. Zbudowane są one ze skał wapiennych. Występują tu interesujące zjawiska krasowe, bogata flora i fauna wapieniolubna takiego typu, jaką rzadko można w Polsce oglądać. Z tych powodów na terenie Góry Połom istniał przez długi czas rezerwat przyrody, który został prawie zupełnie zniszczony przez eksploatację wapieni. Bogata fauna i flora znalazły obecnie tylko schronienie na nielicznych, nie zniszczonych jeszcze skałach oraz usypiskach gruzu. Konieczność gospodarcza podyktowała zagładę naturalnej roślinności, pokrywającej niegdyś szatą zieleni całe kopulaste wzniesienie. Roślinność na Górze Połom systematycznie ginie, jednak można spotkać piękne storczyki, czy inne rzadkie spotykane rośliny - goryczkę gorzkawą, ostróżeczkę polną, orlika pospolitego stokłosę prostą i wiele innych. Zbocza Góry Połom porastają lasy liściaste z przewagą Buka lub lasy mieszane, gdzie obok drtzew liściastych występują świerk i modrzew europejski. Nieco lepiej przedstawia się sytuacja na mniejszej i położonej po drugiej stronie Kaczawy górze Miłek. Miłek zbudowany jest z wapieni krystalicznych wieku kambryjskiego, zwanych marmurem wojcieszowskim. Skała ta dzisiaj jest już skrasowiała, spękana. W przeszłości tworzyły się tu liczne wnęki i jaskinie, dające schronienie człowiekowi paleolitycznemu. Zbadano w tychj jaskiniach kości niedźwiedzia jaskiniowego i kilka sztuk narzędzi krzemieniowych. Odkryto również pozostałości z okresu wpływów rzymskich (V wiek n.e.). Wzniesienie Miłka niemal całkowicie pokryte jest lasami z wyjątkiem odsłoniętych skał, na których rozwijają się naskalne rośliny szczelinowe i zarośla krzewiaste, wśród których spotykamy typowe gatunki wapieniolubne, tak rzadkie w Sudetach.
Występują tu takie gatunki drzew jak jesion wyniosły, jawor klon zwyczajny, wiąz, lipa, modrzew europejski, śwerk pospolity i cis pospolity. Podłoże wapieni krystalicznych góry Miłek stanowi siedlisko rozwoju rzadko spotykanych w Polsce roślin, z których wiele objętych jest ochroną. Rośnie tu buławnik czerwony, należący do najpiękniejszych storczyków. Zakwita on dużymi, różowymi kwiatami, zebranymi w luźny kwiatostan. W lasach Góry Miłek spotykamy dwa interesujące storczyki bezzieleniowe - żłobika koralowatego i gnieźnika leśnego, które zupełnie zatraciły zieleń i pobierają niezbędne związki organiczne wyłącznie za pośrednictwem grzybów. Najokazalszym storczykiem jest spotykany tu kruszczyk szerokolistny, o kwiatach fioletowo-różowych, zapylanych przez osy i trzmiele. Roślina ta niekiedy dorasta wysokości 1 metra, Interesująca jest roślinność odsłoniętych skał, grupująca się w szczelinach skalnych, na półkach skalnych i usypiskach zwietrzeliny, gdzie wytrzymuje warunki silnej suszy. Spotykamy tu znane gatunki paproci szczelinowych, takie jak paprotka zwyczajna, zanokcice, paprotnica krucha, jak również rośliny kwiatowe: lnicę pospolitą, dzwonek okrągłolistny, czyścicę drobnokwiatową, rosnącą w kępach nacierzankę zwyczajną i tworzącego darń śmiałka pogiętego. Pod względem faunistycznym najciekawsze są niewątpliwie ślimaki, które na suchych i nasłonecznionych zboczach przetrwały jako relikty z cieplejszych okresów czwartorzędu. Na Górze Miłek występuje piramidka naskalna - mały, około 2 mm szerokości ślimak o skorupce brunatnoczerwonej. Zasięg tego gatunku obejmuje głównie obszar śródziemnomorski oraz południową część Europy Środkowej. Innym interesującym gatunkiem jest świdrzyk śląski. Jest to gatunek wschodnioalpejski, który w Polsce występuje właśnie tylko na Miłku.